Door inlogproblemen werden mijn vingers gesnoerd.
Wat ik deze week wou posten is het feit dat:
- het eindelijk eens moet stoppen daar in Israël
- dat de oozaken voor de scheidsrechterlijke dwalingen in het jaar 1890 al gevonden zijn (weliswaar in een andere context) door Wundt.
 
Soit, laten we beginnen met Israël. Ik ben geen jodenhater. Laat dat duidelijk zijn. Ik vind het gewoon geen proper volkje. Om het proper uit te drukken.
Jawel, je mag niet iedereen over dezelfde kam scheren want dan zou je ongeldig redeneren. Daar niet van.
Maar ik doe het toch.
Omdat het logisch inherent is! NAH!
 
Mijn afschuw gaat uit naar het feit dat Israël al 50 jaar lang de mensenrechten schendt (met behulp van de VSA natuurlijk)
 
Wetenschappers worden daar opgesloten omdat ze verkondigen dat hun land kernwapens hebben.
 
De waterrijke gebieden worden bezet door militaire collones.
Zodat de Palestijne bevolking met water tekort zit! (de gewone man weliswaar, de dupe)
 
En ga zo maar door.
Vandaag ben ik verward.
Een kwaliteitsloze post.
Dus hou ik dat weetje over Wundt voor morgen ;-)

Ik ben misnoegd over het feit dat iedereen klaagt waarom ik hen soms negeer of dat ze geen goedendag krijgen van mij.
Wat is er mis met die mensen?
Wel ze hebben via hun opvoeding geleerd dat iemand een goedendag wensen beleefd is.
Niet meer of minder.
"Beleefd"
Ik vind dat godgeklaagd.
Waar is dan de betekenis van het woord naar toe?
"Ik wens jou een goedendag, ik wens je een gelukkige dag, ik wens je de hemel met zijn engelen".
Dat is de betekenis van een goedendag!
Je deelt je vreugde met de anderen en hoopt dat de andere het goed vergaat!
 
Maar wat is de dooddoener dat Jan Modaal over de lippen krijgt
"Je zegt goedendag uit beleefdheid"

Wel mensen, als je van mij een goedendag krijgt, dan meen ik het ook 100% en het klinkt misschien pretentieus. Maar zo zouden er meer moeten zijn.
Dan weet je tenminste wat je aan elkaar hebt.
 
Genoeg arrogantie en hypocrisie in de wereld.
Don't go with the flow.
Spartel!
 
En ja, ik ben misnoegd.
Goed gelezen!

Ik leerde vliegen.

Ik kon het nog niet zo goed.

Maar ik viel niet.

Ik was veilig.

Het heelal was zonder einde, zonder begin.

Ik hou van je riep ik als ik vloog.

Ik wil bij je zijn.

Je bent zo lief, zo zacht.

Ik wil bij je zijn, heel dichtbij, jou voelen.

En iemand nam mijn hoofd in haar handen.

Heel zacht en liefdevol.

Het was heerlijk.

Ik kon nu alles in mijn hoofd loslaten.

Ik dacht dat die iemand zij was.

 

"I find myself fascinating." zei Kundera ooit.
Die quote had ook uit mijn mond gehoord kunnen zijn.
Het is niet zo dat ik me beter voel, nee.
"Ik ben anders." roep ik uit.
Ik ben anders dan die gasten en meiden dat denken dat hun leven moet zijn als op televisioneel gebied. Want dat is het juist net niet.
Wie wilt er niet zo'n leven als in "Neighbours" of weet ik veel.
Lekkere wijven, lekkere milkshakes en goed weer.
Enfin, U weet wel wat ik bedoel.
Het enigste wat ik wil zeggen is, hoe simpel en hoe eenvoudig het ook is om die bel te doorprikken. Ik word er ook soms in meegesleurd.
Oh, ik wil gelukkig zijn. Een mooi vrouwtje hebben, slagen in mijn studies, huisje tuintje, goede job. Helaas,
Dan leer je nougabollen in het leven.
En dat is een axioma!
Dus gooi me de ellende toe.
Dan zal ik groot en sterk wezen.
 
 

 

Vandaag opgemerkt dat de kleine schattige blauwe bloempjes in het land zijn, de welgekende, vergeet-me-nietjes.
Mijn lief gaat er vandaag eentje voor haar deur vinden.
Je bent gewaarschuwd lieverd :-)
 

Vandaag aan een paper werken over "Growing Old".
Waardig ouder worden in onze maatschappij met zijn oorzaken en gevolgen.
Het probleem is dat ik heel dit paper moet verzinnen omdat mijn enquête alleen door mijn moeder is afgelegd.
Hehe, dit gaat nog plezant worden vandaag.
 
Cheers,
 

En het kusje voor het liefste meisje gaat naar
mijn liefje
X

 

Veld en wei

Heuvel en dal

Vlakte en woud

draaien vloeiend in het zicht van groen

Maar ze vluchtte

Vluchten voor die sluimer van de kraai

Loom van de gloeiende bek

Zodus

Ontspring die dans vrouwlief

En ga verder dan mijn geest

Ik denk minder en minder na. Zeg ik, denk ik. Ironie in één enkele alinea. Het zij zo.

Ik wil af van het etiket dat ik onbreekbaar ben, een grote jongen waar ze naar opkijken. Ik hoor meer en meer stemmen dat ik me meer moet openstellen, dat ik niet een aangenaam persoon ben. Of toch, dat vermoeden ze als ze me zien. Ik val op maar in negatieve zin. Dat raakt me enigszins wel.

Maar dat ben ik. Ik voel me verheven. Dat klopt. En toch..hoe zou ik zijn als ik me meer kon openstellen tegenover anderen?

Zou Erin er dan geweest zijn..

Zou ik dan ooit met een Tessa of een Eva hebben samen geweest?

Beiden vragen kan je afwegen. En ze gelden beiden denk ik. Het is enigszins mijn aantrekkingskracht geweest bij de meesten. Maar ook de achillespees van mijn hele persoonlijkheid.

 

Ik zal er nog eens moeten over nadenken.

Erin was en is
En dat regeert mijn leven, mijn geest en mijn rijk
tot in mijn dood.
 
Erin XXIV
Vergooid tot bloesem in het graan
Mat ze haar lengte met het ellenlange haar
Kraaien snieven en sliepen in haar hoofd
Omdat aarde niet verguld was van bitterheid en haat
Ze kruidde de dood in haar leven
De veren stonden op haar verteerde tong 
Haar lichaam werd zwart
En haar ogen gingen
 
 
 
 

De koers was een maat voor niets.
Als er geen Belg wint, was het een slechte koers.
Dus bij deze, geen gejuich maar een opgestoken middelvinger.
 
Na de koers begon ik over het woord muizenissen na te denken.
Zoals u waarschijnlijk nog niet weet.
Ben ik verzot op het achterhalen van woorden.
Het is een psychotisch trekje zelfs de simpelste woorden trekken mijn aandacht. Het simpele woord wekker kan me kopbrekens zorgen. Ik breek er mijn kop over. Dus kopbrekens is een mooi woord.
Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Zo ben ik er ooit achtergekomen dat alstublieft een lelijk woord is; het is een verbastering van 'als het u belieft'. Het klinkt mooier, klinkt chiquer dus gebruik ik liever de tweede versie.
De oplossing lag voor de hand toen ik Van Dale opensloeg;
1588 van Mnl. musen (peinzen) ‹Oud-Fr. muser (de tijd verknoeien)
probleem waarover men denkt, waarvan men het hoofd vol heeft

Een kleine oproep als iemand ene foto vindt van de Moro-reflex. Ik zal u dankbaar zijn
 
 

en vruchtbomen bestaan en vruchten in de moestuin waar
abrikozenbomen bestaan, abrikozenbomen bestaan,
in landen waar de warmte juist die kleur
vruchtvlees voortbrengt die abrikozen hebben

 

Vandaag "La Primavera"
Ik hou van koersen. 
Mensenbenen die lijken op Ossenbenen.
Gespierd en rank.
Hoe ze dorst lijden, de ober van het peloton die afzakt naar de volgwagen om dan 20 bussen te nemen..
En de finale die altijd om meer vraagt.
Ik weet nog hoe een welachtig iemand ooit tegen me zei
"Awel jom, wielrennerei das allien twee wielen en een stang, het enigste wa gij moet doen is trappen en zorgen dat ge nummero één zijn aan de streep, als da na moeilijk is dan begrijp kik elle nie ze"
 

En ik die dacht dat ik bloedde.
Vol paniek overzag ik mijn hand
Overal rood
Maar ik voelde geen pijn
Wat is hier aan de hand dacht ik bij mezelf
Ik strompelde naar de wasbak
Het bloed was zo stroperig dat ik het met veel moeite erafkreeg
Ik keerde terug naar men boeken en pakte mijn rode balpen vast,
Ah vandaar, ze liep een beetje uit.
Opluchting alom,
 
Balpennen mogen doodbloeden van mij.